با سلام و احترام

از کلیه همکلاسی‌های عزیز که ابراز همدردی کردند سپاسگزارم. امیدوارم به زودی زود شریک لحظات شادی‌تان باشم .

آدم‌ها وقتی نعمتی را ازدست می‌دهند تازه می‌فهمند چه اتفاقی افتاده. (گرچه هنوز هم باور نمی‌کنم و نخواهم کرد . واقعا یعنی تمام شد؟)

دوست، همکلاسی، همسایه،  همکار، عشق …….. (حتی از نوع نامبر وان) تکرار می‌شوند و  گاهی به راحتی جایگزین

 می‌شوند اما پدر  و مادر …….! 

وقتی می‌روند،  دستت از زمین و آسمان کوتاه است و جز افسوس روزهایی که ناخواسته  بی‌تفاوت از کنارشان گذشتی، چیزی نمانده.

با اطمینان 100 درصدی عرض می‌کنم، درک نمی‌کنید چقدر پدر داشتن  برای فرزندان دختر مهم است. انصافا خیلی خیلی  مهم.

خصوصا از جنسیت مردانه درک چنین حسی به سبک لطیف دخترانه قطعا دور از ذهنیت است!

بی‌تعارف، باورش خارج از آفرینش بعضی‌هاست! 

کاش فرصت‌ها برگردند و جبران کنیم.

حالا که نشدنی است و از اماها و اگرها و ای کاش‌ها ناامیدیم، قدر مادران در قید حیاتی را بدانیم که بی‌منت ثانیه ثانیه جوانی تا چروک میان‌سالی را وقف ما کردند. همه دلبستن‌ها و  عاشقی‌ها از سر نیاز است جز  عشق پدر و مادری که انگار نه انگار گاهی با بی‌مهری پشت سر می‌گذاریمشان.

 آنقدر خوبند و ساده و فراموشکار، که باز هم هوایت را دارند!

 

قدر بابا شنیدن‌هایتان را بدانید.  شوخی شوخی از کنار این تکرار ارزشمند عبور نکنید

از ما که گذشت ،  ولی قدر بابا گفتن‌هایتان را هم بدانید.

 

  ما همه روزی از اینجا می‌رویم کاش این پرواز را باور کنیم.

با احترام مریم علیمردانی بهار 97

دیدگاهتان را بنویسید

1 + هفده =