نقد داستان گمشده از ابوتراب خسروی در یک فنجان قصه

یک فنجان قصه - گمشده

در جلسه یک فنجان قصه 23 آبان 1405 به همت موسسه سمر در خانه تجربه در مشهد داستان گمشده از ابوتراب خسروی خوانده و مورد نقد قرار گرفت.

به گزارش وبسایت سمر در این جلسه ابتدا داستان گمشده توسط حضار خوانده شد و سپس نقدها و کشف های حاضرین در جلسه به این داستان مطرح و شد. در ادامه نقد مکتوب اعضای گروه یک فنجان قصه را به این داستان خواهید خواند.

گمشده - یک فنجان قصه

ماهیانِ دریایِ کبود

با نگاهی به داستان گمشده اثر ابوتراب خسروی

گمشده یِ ابوتراب اثری نمادین است که سادگی تمام عیار ملتی را که در قالب فراموشی اجباری یا همانندسازی حافظه جمعی، می خواهد بی هویتی بشر را همچون ما اثر یوگنی زامیاتی بتصویر بکشد.گمشدگی و گمگشتگی و پریشانی جماعتی که خود صاحب اختیار خود نیستند.دیوار در این داستان همچون مرز خیال و واقعیت است که در داستان هم نویسنده با همین مرز تعلیق ایجاد کرده و ما حتی تا پایان داستان به شک می افتیم که واقعا م.س کیست و اگر هست چرا نمی خواهد باشد. پنهان شدن اجباری یا حقیقت سازی دروغین؟

در گمشده ظاهرا جماعت زندانیان و نگهبانان خودشان انتخاب کردند اما در واقع در حصاری ساخته شده گیر افتاده اند که یا مجبور به چنیین انتخابی شدند یا باید چنین وانمود کنند.گمشده بُرشی از یک جامعه دیکتاتوری با ظاهر لیبرالیسم است.هویت هایی که در آخرین لحظات زندگی‌شان هم قرار نیست شناخته شده باشند.داستان با طعنه ای نه چندان پنهانی انسان هایی را به تصویر می کشد که برای سَرو هایی که می خواهند با دیوارها محدود نشوند باید عقب بکشند.هرچند خط زمانی و مکانی مشخصی برای داستان نیست و مرز واقعیت و خیال واضح ،همچنین عدم قطعیتی برای خط روایت ،که میتوان نتیجه گرفت داستان در سبک مدرن است.

از مشخصه های داستان می توان به نبود قهرمان و شخصیت اصلی اشاره کرد.نهایتا با خواندن گمشده به درون مایه واحدی نمی رسیم چرا که زندگی فردی و اجتماعی تمام زندانیان به موازات یکدیگر آسیب دیده است.گمشده از نمونه های بارز جامعه مدرن و صنعتی اکنون است چرا که هویت فردی و مقصد شخصی دیگر به خود شخص و مسیر او وابسته نیست و مانند زندانیان داستان ممکن است برای همیشه در مکانی نامعلوم در نطفه خفه شود.انها خود انتخاب کردند که ماهیانِ این دریای کبود باشند یا به اتفاق صیدِ تورِ فراموشی شدند؟

نیلوفر اشرافی

پاییز ۱۴۰۵

کلافِ زرد

روایتی فرعی(اسپین آف) برای گمشده یِ ابوتراب خسروی

Lost spin off

توبا با همان کاموای زرد همیشگی اش وارد شد.بلند خندید.رو کرد به پنجره و افرا را نشان داد.برگشت روبروی من خم شد.
-تو منو میترسونی.نمیدونم باهات باید چیکار کنم.آخه بچمی.آدم دلش نمیاد بچشو اذیت کنه.ولی چاره ای ندارم.
سیگارشو روشن کرد و خاکسترشو روی گردنم تکاند.کاموارو زد زیر بغلش.دستامو گرفت.مثل همیشه تنم یخ کرد ولی دهانم دوخته بود .چی میتونستم بگم.
کاغذ بزرگی رو گذاشت روی میز .بزرگ نوشته بود سیُ هفت ازت ممنونیم مارو نجات دادی.من خندیدم و توی صندلی چرخدارم چشمامو بستم.توبا کاموای زرد رو دور تادور صورتم پیچید.خندید .خیلی بلند.پشت پنجره دوستامو دیدم.همشون آفتاب پرست شده بودن.آفتاب پرستایی که دلشون بازم کاموا میخواست.

نیلوفر اشرافی

پاییز ۱۴۰۵

نظر خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *