عکس نوشت 53 صدای ِ پای ِ رفاقتت مرا از ابتذال خاموشی رهاند و مرا کِشان کِشان برای دعوت به حضورت به این جا کشاند. چه کودکانه و مشتاقانه به سوی ِ گام های ِ کودکی ام می دَوَم ملیحه نامنی خدا خدا می کردم خودش در رو باز کنه, به سن تکلیف که رسید […]
عکس نوشت 52 خانوم جان شما به حرفم گوش کن! روی اون فرش طرح خشتیه، اونی که دو تا پشت سرته بشین عکس بگیرم. اگرم الا و بالله روی همین یکی میخوای عکس بگیری، بیا لباس آبی رو بپوش. چش درد شدم نگات کردم چقد لجبازی راشین قشقایی چی شده، چرا تکان نمیخوری؟ شروع کن! […]
عکس نوشت 51 کدام جادّه ی خاکی یا شاید هم جادّه های بی روح و مرده ی مُدِرن و آسفالت مرا به نگاه هفت رنگ عاشقانه چشمان ِ آسمان رساند. نمی دانم! گاه خود راه تو را به سوی جهانی دیگر می کشاند و دَوان دَوان به سویش هم سو می شوی. کدام بی قراری […]
عکس نوشت 50 می خواست آخرین کلمه کتابش را بنویسد و بعد خودکشی کند. مداد نداشت. کاغذ هم تمام شده بود. گاهی برای خودکشی همه چیز مهیاست اما برای نوشتن یک کلمه نه کاغذ هست و نه مداد. معصومه خزاعی یک بغل روشنی برایم آورد آنقدری که گره از قلبم گشود و سر ریز شد. […]